Ben hep suskunluğumu yazdım boş çerçevelere kalemimle..
Bırakıveriyorum kendimi derinliğin içine...parmak uçlarımla sıkıca yakalamışım yelesini doru atın, dolu dizgin koşmasını dizginlemiyorum.Uzaklardayım seni arıyor gözlerim, gün bütün ihtişamıyla doğuyor ufukta, ellerimi tuttuğunu hatırlıyorum, papatyalardan bir taç iliştiriyorsun saçlarıma, omuzuna yaslıyorum başımı, alnımda ki busenin sıcaklığı yayılıyor , mutluyum..huzurla dolu yüreğim..bir gülümseme yayılıyor yüzümden umarsızca, sevgiyi yudumluyoruz günü karşılırken..bilemezdim ki seninle yakaladığım hayatın sonunun beni taşa döndüreceğini..gözlerine bakıyorum garip bir ışık var, derinlerde sanki kaybediyorum seni..haykırıyorum..olamamki sensiz..taşa döndürme beni..
Sarsılıyorum hıçkırıklarımla, gözyaşlarım sicim gibi süzülüyor,sallanıyorum olduğum yerde..neden ? neden ? cevapsız sorular yankılanıyor beynimde.. kollarındayken düştüm uçurumlara, yangın yerini almış yüreğimde uyuşmuş bedenim,hissetmiyorum ..rüzgarlarla savaşıyorum, taşlaşmış bedenimle..yalnızlığım boyun eğdiriyor acımasız vakitlerde..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder