12 Temmuz 2008 Cumartesi

Taşa Benzettim Kendimi..IV


Ben hep suskunluğumu yazdım boş çerçevelere kalemimle..
Öyle bir sağanak sızıya tutulmuşum ki, taşlaşmış ruhuma isyan ederek, yüreğimde ki ağrıları yüklemeye çalışıyorum ezgilere, yılgın hüzünleri gömmek istiyorum, gem vurulmamış öfkeleri çıkarıp, dönmek istiyorum, salkım söğüt yetiştirdiğim tomurcukları solmuş sevgi seline..
Bak gözlerime, çöz bukle bukle saçlarımı parmaklarının sıcaklığınla, dudağının kıyısından yudum yudum dökülsün yazılmış şiirler ikimize, ezbere söylediğimiz sevgi sözcüklerinle kederim uzaklaşsın dağ rüzgarlarıyla ruhumun derinliklerinde, zincirlerini kırsın gülüşlerin kalbimde ki prangaları en tenha köşelerde..
Bitmesin hiç umuda yazılmış tınılar, vursun yakamoz titreşimlerle bedenimizde, alev sönmesin hecelerimizde, damarlarımızda dolaşsın şifrelerini kırsın yaşamın en gizli kalmış harflerinde, taşım ama ben bir umut öyküsü kaldı şimdiler de sadece düşlerimde..

Hiç yorum yok: