Soğuğu hissetmeyen bedenimde tek başınayım şimdi beni bıraktığın yerde.Konuşamıyorum artık, taşlaştım dedim ya..Bir zamanlar neşeyle bakan gözlerimde gecenin koyu zifiri bir karanlık hakim artık, dudaklarımda gülüşün izleri sonsuza kadar hapsedilmiş tükenmişliğime, yalnızlığıma prangalar vurulmuş, örselenmiş hüzünlerle gömmüşüm kendimi dört duvar toprağıma.
Duymuyor artık kulaklarım o tatlı yaprakların birlikteyken iç çeken fısıltılarını, hüzünlü yalnızlığımda gözlerini arar oldum yine.Bırakıp gitme diyemedim yüreğimin kırık ezgisiyle.Anlayamadın..Anlatamadım belki de..
Hatırlarım ilk bana tebessümünü, gözlerindeki hülyalı bakışla, bilemezdim ki o gözlerin bana acı vereceğini, taşa çevireceğini.Konuşmayı unuttum, yalnızlığın sesini hapsettim içime, böyle sensiz, çaresiz kalıyorum, umarsızca isyan ediyorum taşlaşmış bedenimle bıraktığın yerde..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder